NIEDROŻNOŚĆ JELIT

Z etiologicznego i anatomopatologicznego punktu widzenia rozróżnia się: niedrożność mechaniczną (ileus mechanicus) niedrożność czynnościową, czyli porażenną (ileus adynamicus.

W pierwszej przyczyna niedrożności powoduje mechaniczne zamknięcie światła jelita (nowotwór, ucisk jelita przez pasmo łącznotkankowe, wgłobienie itp.), w drugiej natomiast przyczyna ma charakter czynnościowy (np. porażenie jelit), światło jelita pozostaje drożne, jednak zawartość jelitowa nie przesuwa się z powodu braku siły, która by tę zawartość przesuwała we wła­ściwym kierunku. Niezależnie od kryteriów anatomopatologicz­nych, klinicznie można podzielić niedrożność na ostrą i prze­wlekłą.

Granice pomiędzy poszczególnymi postaciami nie są dokładne, w końcowym okresie każda prawie postać mechaniczna prze­chodzi w niedrożność porażenną, a więc czynnościową. Z drugiej strony, często bywa, że niedrożność pierwotnie przewlekła prze­chodzi w stan ostry, przy czym jeden okres od drugiego oddzie­lony jest krótszym lub dłuższym okresem przejściowym. Roz­maitość jest zatem bardzo wielka, a stąd i wielkie trudności w zaliczeniu każdego poszczególnego przypadku do właściwej grupy. Niemniej jednak każda postać niedrożności w pewnym przynajmniej okresie choroby przedstawia bardzo charakterys­tyczny zespół objawów klinicznych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.