Powikłania ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego

Przedziurawienie wyrostka robaczkowego. Kliniczne objawy przedziurawienia są rozmaite. Okres początkowy choroby opisa­ny jest powyżej, wyjątkowo perforacja może nastąpić już w pierwszym dniu choroby, częściej występuje w drugim, trze­cim lub nawet czwartym dniu. Przedziurawienie objawia się nagłym, bardzo silnym bólem brzucha i wystąpieniem objawów otrzewnowych. Następuje zatrzymanie gazów. Chory staje się niespokojny, stan jego szybko się pogarsza. Przedziurawienie nie oklejone po pewnym czasie doprowadzi do rozlanego, po­stępującego ropnego zapalenia otrzewnej (peiitonitis diffusa). W przypadkach, gdy istnieją warunki do lokalizacji zapalenia, dochodzi do ograniczonego zapalenia otrzewnej (Peritonitis cir­cumscripta). Po jednym lub dwóch dniach bolesność i napięcie powłok po stronie lewej z wolna zmniejsza się, utrzymując się jeszcze na dużej przestrzeni w okolicy prawego dołu biodro­wego.

Naciek okołowyrostkowy (infiltratum periappendicale). Przy utrzymujących się objawach ogólnych następuje zmniejszenie obszaru wzmożonego napięcia powłok i bolesności z lokalizacją tych objawów w prawym dole biodrowym. Dochodzi do wytwo­rzenia się guza, początkowo o granicach trudnych do określenia z powodu napięcia powłok. Guz ten nieraz wypukła ścianę brzu­cha, tak że staje się widoczny. Powłoki nad nim są zupełnie nie­ruchome przy oddechu. W miarę upływu czasu wielkość guza ulega zmniejszeniu. Guz jest bolesny, twardy, bolesność ta stop­niowo zmniejsza się, a twardość wzrasta wraz ze zmniejszeniem się rozmiarów guza. Jest on zwykle nieruchomy i przeważnie nie daje się oddzielić od talerza biodrowego. W otoczeniu guza brzuch staje się miękki, niebolesny. Przy badaniu palcem przez odbytnicę można nieraz wyczuć dolną granicę guza. W przypad­ku lokalizacji wyrostka w miednicy mniejszej można wyczuć naciek przez odbytnicę. Czynność jelit, zaburzona w czasie two­rzenia się nacieku, stopniowo wraca, gazy zaczynają odchodzić, zmniejsza się wzdęcie brzucha, powraca stłumienie wątroby, ciepłota ciała powoli lub czasem nagle opada. Stan chorego ule­ga wyraźnej poprawie. W warunkach korzystnych naciek około­wyrostkowy staje się ruchomy i ulega wessaniu. Resorpcja na­cieku w granicach oznaczalnych za pomocą obmacywania nastę­puje zwykle w ciągu 4?6?8 tygodni. Wyrostek robaczkowy w bardzo rzadkich przypadkach ulega całkowitemu zniszczeniu, najczęściej pozostaje mniej lub więcej zbliznowaciały, w oto­czeniu dużych zrostów. W warunkach mniej pomyślnych naciek pomimo odpowiedniego leczenia nie ulega wessaniu, nie zmniej­sza się, twardnieje i staje się oporny na leczenie zachowawcze. Naciek może też ulec zropieniu, tworząc ropień okołowyrostko­wy.

Ropień okołowyrostkowy (abscessus periappendicularis) może powstać w następstwie ograniczonego zapalenia otrzewnej lub też w wyniku zropienia nacieku okołowyrostkowego. Ropień tworzy również guz, o podobnych cechach co naciek, zlepy wokół ropnia są równie mocne co w nacieku. Kliniczne odróż­nienie ropnia od nacieku okołowyrostkowego w początkowym okresie, kiedy wytworzył się guz, jest bardzo trudne. Utrzymy­wanie się objawów ogólnych i stwierdzenie chełbotania nad guzem, nie mającym skłonności do zmniejszania, ułatwia rozpo­znanie. Jeżeli guz jest przykryty przez jelito ślepe, odgłos opukowy nad nim może być bębenkowy; jeżeli przylega do powłok brzusznych, odgłos opukowy jest stłumiony. Ropień taki ma małą skłonność do wessania się i nawet w korzystnych warun­kach, kiedy ulega on zmniejszeniu, nie dochodzi do całkowitego wessania. Pozostaje ognisko, które jako niewielki ropień może mieć charakter ogniska nieczynnego. Zawsze jednak możliwe jest uczynnienie procesu zapalnego przy sprzyjających temu warun­kach (wstanie z łóżka, błąd dietetyczny, nadmierny wysiłek, wzrost ciężarnej macicy, a przede wszystkim wystąpienie czyn­ności skurczowej). Taki zmniejszony, otorbiony ropień stanowi zawsze źródło niebezpieczeństwa, gdyż drogą krwi mogą wytwo­rzyć się ropnie w wątrobie lub innych narządach albo może dojść do ogólnego zakażenia. Ropień okołowyrostkowy stwarza też niebezpieczeństwo powstania niedrożności jelit.

Jeżeli ropień nie będzie otwarty operacyjnie, może on opróż­nić się samoistnie przez przebicie do sąsiednich narządów, naj­częściej do jelita, czasem do pęcherza moczowego lub do jamy otrzewnej. Przebicie ropnia do odbytnicy jest zejściem pomyśl­nym, mniej pomyślne jest przebicie do pęcherza moczowego, a wręcz niepomyślne jest opróżnienie się ropnia do jamy otrzew­nej, co prowadzi do rozlanego zapalenia. W późnym okresie ropień może ulec przebiciu przez powłoki, co jest zjawiskiem niezmiernie rzadkim.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.